06-10-05

Driedalentocht Oostenrijk

De "driedalentocht"
Trektocht Oostenrijk

© 2005 Marc Van der Schoot

De deelnemers:

Jan

Joppe

Marc

Ronny

Sam

Toni

Sander

De route:

Dag 1: van Wechelderzande (België)  naar Ötztal (Oostenrijk)
Dag 2: van Ötztal naar Pitztal
Dag 3: van Pitztal naar Kaunertal
Dag 4: van Kaunertal naar Ötztal
Dag 5: van Ötztal terug naar huis

Dag 1: van Wechelderzande naar het Ötztal

Donderdagochtend 21 juli 2005. 2.45 u: "Alea jacta est" ("de teerlingen zijn geworpen"). De wekker toont zich van zijn ongenadige kant. Veel te korte nachtrust, maar de gedachte aan de komende dagen doen ons snel uit onze bedstee springen. Kleren aan. Kleine kattewas, afscheid nemen van vrouwlief die lekker in het warme bed blijft. Nog een snelle blik naar de kleine slapende dochter, laatste rommel bij elkaar schrapen en daar gaan we!
3.25 u: Sam en ik komen aan bij Ronny. Joppe en Sander liggen al in hun slaapzakken in de wagen. Ronny's eega Hilde staat mee paraat om ons uit te zwaaien. Alles lijkt dik in orde, tot ik merk dat de wagen van Ronny 1 koplamp mist. Geen nood, ik zal Ronny wel tot in Längenfeld loodsen. Op naar Poederlee dus.
3.35 u: Poederlee: Toni en Jan stappen bij mij in. De vorige dag werd de bagage reeds goed gestapeld met medewerking van enkele "Franziskaners" (meegebracht van mijn verlof in Walchsee). Ook hier staat Jans eega Daisy mee buiten. Jongens, jongens, twee dames in nachtgewaad mogen aanschouwen. Mijn reis kan nu al niet meer stuk!
Na 400 vlotte kilometers worden de wagens wat bijgetankt (in Herentals was mijn poging om de bak nog volledig vol te gooien mislukt wegens een iets te ijverig vulpistool). Daar gebeurt een eerste aanval op onze gemoedsrust: volledig in trance van de komende avonturen tankt Ronny loodvrije benzine in plaats van diesel in zijn wagen! Enkele tankbeurten later blijkt het goedje meer dan voldoende verdund te zijn en lijkt dit euvel van de baan.
Het ochtendgloren dient zich aan. De reis verloopt verder zeer vlot, tot we in Aichelberg verrast worden door een flitsersteam. Een hele rij camera's!! Shit, shit, shit, we hebben het waarschijnlijk vlaggen! Bang afwachten maar... En ik wist maar al te goed dat je daar heel attent moet zijn!
12.45u: We vinden na ongeveer 850 km vrij makkelijk een parkingplaats in Lehn (Ötztal) aan de voet van de "Klettersteig Lehner Wasserfall". Na een gemoedelijke kennismaking met de familie Desmedt uit Wechelderzande (leren kenen via Internet), starten we deze mooie klettersteig, maar niet nadat Ronny ijlings naar de wagens moet terugkeren om zijn vergeten portefeuille te gaan halen.

Hieronder: foto's van de klettersteig.

De Klettersteig is een schot in de roos: iedereen geniet met volle teugen. Na een uurtje verder stijgen bereiken we de Stabele Alm (1.900 m).
Deze alm blijkt eveneens een schot in de roos. Slechts enkele zeer knusse lagers, geen andere trekkers, lekker eten en een gemoedelijke Oostenrijkse bediening. Een aanrader!
Na wat overleg met de oude heer des huizes blijkt de verdere tocht een haalbare kaart, hoewel de aanwezigheid van de kinderen in onze tocht toch steeds op wenkbrauwgefrons wordt onthaald.
Conclusie van de dag: prachtige klettersteig en schitterende alm. Voor herhaling vatbaar.

Tiroler Gröstl. Hmmmm....

Dag 2: naar het Pitztal

Vrijdagochtend 22 juli 2005. 9.15 u. Na een lekker en uitvoerig ontbijt (naar trekkersnormen toch), gaat de tocht verder. De doelstelling is het halen van de Riffelseehütte (weliswaar een stukje met het openbaar vervoer en misschien zelfs een kabelbaan). We passeren al snel de Innerberg Alm en stijgen verder naar de Woeckel-Warte (2.098 m). Vervolgens gaan we via de Hohe Eggen naar de Hauerseehütte (2.383 m).

Aan de Hauerseehütte

Hier in deze selbstversorgungshütte wordt ons een kop thee aangeboden. Ook hier maant de hüttenwirt ons aan tot voorzichtigheid met de kinderen. Al snel blijkt immers dat een moeilijkheid opdoemt: de normale weg is niet meer bruikbaar zodat we zelf onze weg opwaarts moeten zoeken. Dit blijkt geen lachertje en het wordt snel duidelijk dat de timing van deze dagtocht langer zal duren dan aanvankelijk gepland.

Na heel wat geploeter passeren we de Luibis Kogel (3.110 m) en beginnen dan aan een werkelijk zeer moeilijke afdaling.
De groep splitst zich in twee: Jan neemt de kop met Toni, Sander en Joppe. Daarna volgen Ronny, Sam en ikzelf. We spreken af om ons in Piösmes te hergroeperen. De groep van Jan komt ongeveer rond 17 u aan in Piösmes (1.391 m). Wij doen er een uur en een kwartier meer over en komen na bijna 9 uur stappen vermoeid aan in het Pitztal. Tot overmaat van ramp hebben we een verkeerde afsplitsing genomen en komen een dorpje verder uit, Stillebach. Na een kort GSM-overleg met Jan stappen we alsnog naar Piösmes. Het halen van de Riffelseehütte was al langer een onhaalbare kaart gebleken, zodat we wijselijk op zoek gaan naar een Zimmer. Wij vinden vrij snel een prima Gästehaus bij mevrouw Neururer en genieten van een lekkere douche en prima maaltijd in een nabijgelegen restaurantje. De zware dagtocht eist zijn tol, zodat er rond 21.30 uur al onder de wol wordt gedoken.
Conclusie van de dag: zeker niet voor herhaling vatbaar met kinderen.


Dag 3: naar het Kaunertal

Zaterdagdagochtend 22 juli 2005. 8 u. Opnieuw een heerlijk ontbijt en op de koop toe krijgen we inbegrepen in de verblijfsprijs een ticket voor de bus. Om 9 u nemen we de bus naar Mittelberg (1.736 m) en van daar gaat het vanaf 9.30 u richting Taschach Haus (2.434 m). Na amper twee uurtjes goed doorstappen bereiken we deze eerste halte.

Hier houden we een uurtje halt, zodat Jan zijn geteisterde voet wat kan verzorgen. Een verschrikkelijke blaar heeft een aanslag geplaagd op zijn hiel en het ganse zootje ziet er niet goed uit. Vervolgens gaat het richting Olgruben Joch (3.050 m), maar niet nadat we een verkeerde afslag nemen. Dit noopt ons om weer een stuk zelf onze weg te zoeken en een stukje Sexegertenferner te doen. Uiteindelijk steken we in de nabijheid van een Ombrometer een ijsvlakte over waarna we weer op de gemarkeerde pad terechtkomen.
Dit oponthoud kost uiteraard weer wat tijd, zodat we later dan gepland om 14.30 u op de Olgruben Joch staan.

Taschachhaus

Ook nu weer moet er een stevig stukje gedaald worden naar het Gepatsch Haus (1.925 m). Ook nu weer splitsen we ons op in twee groepen: Jan neemt Toni en Joppe op sleeptouw, ik ga rustig verder met Sam, Sander en Ronny. Bij onze aankomst aan het Gepatsch Haus, krijgen we van Jan, die een uurtje voor ons arriveerde, te horen dat de hut afgeladen vol zit (met onder andere Duitse soldaten en veel motards) en dat hij na lang aandringen de Winterraum toegewezen heeft gekregen. Zelfs het tonen van de mitgliederskarte van het Deutsche Alpenverein bracht amper zoden aan de dijk. Naar onze mening een aanfluiting van het huttenconcept: trekkers (zelfs met kids!) die moeten aandringen voor een slaapplaats in een hut!
Conclusie van de dag: het was andermaal zeer zwaar, en het Gepatsch Haus staat bij ons genoteerd als een te vermijden hut.

Dag 4: terug naar het Ötztal

De voorbije dag blijkt zwaarder dan verwacht te zijn geweest. Na overleg wordt dan ook besloten de verdere tocht via de Rauhekopf Hütte (2.731 m), Brandenburger Haus (3.274 m), Vernagt Hütte (2.755 m) en zo via Rofen naar Vent uit te stellen tot een van de volgende reizen. We stappen dus langs Gepatsch Stausee naar de bushalte aan het begin van dit meer (1.772 m). De bus brengt ons vervolgens tot in Landeck, waar we de trein nemen naar het begin van het Ötztal.
Vervolgens wordt de bus genomen naar Längenfeld. Ronny, Sander, Joppe en ik stappen van daar om 15 u nog een twintigtal minuutjes naar

de wagens en pikken Jan, Toni en Sam op om te gaan overnachten in Sölden. Ronny komt daar tot de pijnlijke vaststelling dat zijn GSM, waarvan hij dacht dat hij die in de wagen vergeten was, spoorloos is. Enfin, een goed Gästehaus in Sölden doet wonderen.

Dag 5: terug naar huis

Na een verkwikkende nachtrust wordt om 9.30 u de thuisreis aangevangen. Even wordt in Ehrwald nog halt gehouden om wat inkopen te doen, maar om 11.30 u gaat de definitief richting België. Ondertussen worden er voor 2006 reeds nieuwe plannen gesmeed. Het Lechtal maakt een goede kans om ons volgend jaar te mogen opwachten....


11:57 | 11:57 | jvt | jvt | | | Permalink | Permalink | Commentaren (6) | Commentaren (6) |  Facebook |  Facebook | |