28-01-05

Trektocht Zugspitze 2004 (Oostenrijk)

TREKTOCHT ZUGSPITZE  2004
© Marc Van der Schoot

Van Tendeloo
Jan en Toni (8 j.)

Van Gils
Ronny en Joppe (10 j.)

Van der Schoot
Marc en Sam (10 j.)

Vertrek:  Vrijdag 13 Augustus   

Maanden was er over gedroomd, gefantaseerd en naar uitgekeken. Menige pint was daarbij getapt en het vooropgestelde programma werd regelmatig aangepast. Het oorspronkelijk ruime deelnemersaantal slonk in de loop der tijd jammerlijk van 13 tot 6, maar een trouwe equipe van 3 vastberaden vaders bleef over!
En vandaag is het zover!
Jan en Toni (8 jaar) Van Tendeloo, Marc en Sam (10 jaar) Van der Schoot en Ronny en Joppe (10 jaar) Van Gils vertrekken op huttentocht naar de Zugspitz-Arena, in het bijzonder Ehrwald. Een trip van zo'n 760 km. Na een klein technisch mankement met de ruitenwissers van de wagen van Ronny, vakkundig door mij opgelost, kunnen we om 19.50 u aan Frituur "Greet" te Poederlee onder een zwaar bewolkte hemel onze veelbelovende reis aanvangen. De teerlingen zijn geworpen...

Dag 1:  Zaterdag 14 augustus

De reis verloopt voorspoedig ondanks een zwaar onweer tijdens de eerste twee uren van de trip, wat de Duitse Autobahn enigszins verraderlijk maakt. Een eerste halte wordt gehouden in het bekende Rasthof Hockenheim. Een lekkere koffie, annex fiks gepeperde tomatensoep worden daar door de blijvende onbemandheid van de kassa gratis genuttigd.
Een opdrogende baan doet de reis verder vlot vorderen, waardoor we om 03.15 u arriveren aan de Ehrwalder Zugspitzbahn (1.228 m). Net op tijd trouwens voor de wagen van Ronny die op enkele druppels diesel na quasi droog staat.
Na enig zoekwerk vinden we aan de kassa van de Zugspitzbahn een afdakje waaronder Jan en ik ons onder de blote hemel te ruste leggen in hun slaapzak, terwijl de Ronny en de kids de wagen als slaapplaats verkiezen.
Na een korte en allerminst verkwikkende slaap (of wat daarvoor moet doorgaan) worden we rond 7 u gewekt door voorbijrijdende bussen en jeeps. Hierdoor wordt al snel besloten om onze wagens te verplaatsen naar de plaats waar deze de komende vier dagen zullen verblijven.


Vervolgens beginnen we ons te preparen voor de vierdaagse tocht. De aangepaste kledij en de rugzakken worden klaargemaakt, de regenkledij wordt aangetrokken, een laatste boterham wordt achter de kiezen geduwd en de tocht kan beginnen.
Het weer is verre van schitterend, maar de hoop op beterschap is groot, al was het maar omdat Internet het beloofd heeft.

De planning is ambitieus: via de Wiener Neustädter Hütte naar de Hollentalanger Hütte en vervolgens via de beruchte "Brett" naar de top van de Zugspitze om daarna af te dalen via de Wiener Neustädter Hütte om zo terug aan onze wagens te arriveren.


Via de oude skipiste vorderen we naar de Georg Jägersteig, waar het echte en plezante werk begint. Het eerste stuk is zeer gemakkelijk, maar het stijgingspercentage is toch aanzienlijk.
Zoals steeds duurt het even vooraleer het goede ritme en de "juiste adem" gevonden wordt, zeker omdat de vaders alweer een jaartje ouder zijn geworden. Intussen heeft de regen gelukkig even opgehouden, maar de zon laat zich nog steeds niet zien.
Gaandeweg gaat de brede skiweg over in de kleinere paadjes om uiteindelijk uit te monden in de morenen, waar het steeds opletten geblazen is.

Na een halte bij de oude Stutze, nemen we jammerlijk genoeg een verkeerde doorstart, waardoor we midden in de morenen verzeild geraken. Enig tandengeknars is nooit ver weg.

Sam en Joppe weten wat stijgen betekent


De morenen

Sam wijst de verkeerde weg.

Na een uiterst lastige en gevaarlijke klauterpartij van een kwartiertje, waarbij Sam ten val komt en wegglijdt en nog net door Jan kan vastgegrepen worden, geraken we terug op het juiste pad. Eens de kam over, kan het laatste stuk over de rotsen naar de Wiener Neustädter Hütte beginnen. Een stevige wind is steevast onze partner. Het laatste stukje is voor ervaren bergwandelaars een makkie, hoewel voorzichtigheid altijd geboden is, zeker met kids.
En zo bereiken we rond 11.15 u de Wiener Neustädter Hütte op 2.209 m.


Wiener Neustädter Hütte

Het vroege uur van aankomst in deze uitermate knusse hut met zeer democratische prijzen, doet ons besluiten om, misschien tegen beter weten in, toch een poging te wagen om reeds op de eerste dag de top van de Zugspitze (2.965 m)te bereiken. De top van deze majestueuze berg verhult zich evenwel in een dichte mist- en wolkenmassa, dus we weten niet echt wat ons te wachten staat. Maar het enthousiasme haalt het andermaal van de fysieke mogelijkheden en het gezond verstand, dus weg zijn wij.


Op weg naar de klettersteig.

De ontnuchtering komt vrij snel. De combinatie van koude temperaturen, een zeer sterke wind, sneeuw, de naweeën van de veel te korte nachtrust en het ontbreken van handschoenen voor enkele deelnemers aan de tocht (volgend jaar zeker niet vergeten!) doet ons na een ruim uur klimmen besluiten om terug te keren naar de Wiener Neustädter Hütte. Niet zonder enige moeite worden de klimgordels aangegespt en ondertussen verliest Marc nog zijn drinkbus, die hij gelukkig meters dieper toch kan recupereren.


Joppe in Klettersteigactie

De afdaling kost ons opnieuw een ruim uur, maar eens terug in de warme Wiener Neustädter Hütte worden de krachten opgeladen om 's anderendaags de verdere de tocht aan te vangen. Iedereen is tevreden over de ervaring die vandaag werd opgedaan en over het feit dat we toch geen volledige namiddag hebben moeten stilzitten (daarvoor waren we zeker niet gekomen).
Na enig overleg en de capaciteiten van de kinderen indachtig wordt wijselijk besloten om toch maar de alternatief uitgestippelde tocht (Coburger Hütte - Knorrhütte - Zugspitzgipfel) af te werken. Daarvoor is het nodig om via dezelfde weg terug af te dalen en verder te trekken richting Ehrwald.

Dag 2:  Zondag 15 augustus 

Na een verkwikkende nachtrust in de koude maar gezellige slaapruimte van de Wiener Neustädter Hütte, wordt alles in gereedheid gebracht om af te dalen naar Ehrwald. Het ontbijt is sober, doch lekker.
Aanvankelijk is het droog weer, maar nog voor de eigenlijke start genomen wordt, begint het opnieuw te regenen. Stilaan ontstaat de vrees dat het wel eens een totaal doorregende reis zou kunnen worden.


Eens opnieuw aangekomen bij de oude Stutze, breekt de zon een eerste keer door het dichte wolkendek. Vanaf nu breekt een warme tot zeer warme periode aan.
Na de Georg-Jäger-Steig en de Ehrwalder Höhenweg laten we de Koppensteig voor wat ze is en volgen de Wettersteinlift, die ons recht tot bij de nieuwe Gamsalm brengen. Het spreekt voor zich dat hier opnieuw de nodige vitaminen worden opgedaan. De "Franziskaner" is nooit ver weg.
Hierna gaat de tocht verder naar Ehrwald-centrum (994 m), waar aan de drinkbron de Esbit-vuurtjes worden bovengehaald om de vacuüm verpakte bergsteigersrantsoenen met kokend water tot iets eetbaars om te toveren. "Tijd genoeg" denken we met z'n allen, want volgens de kaart dient de weg naar de Coburger Hütte zich als gemakkelijk aan.
Na de maaltijd volgen we de Alter Mühlenweg en nemen de richting Hoher Gang. Het eerste stuk vordert vlot door het bos. De hoogtemeters volgen elkaar in snel tempo op. Het volgende stuk verloopt iets moeizamer door morenen, maar wat ons daarna wacht had geen van ons verwacht. Een mooie klettersteig dient zich aan. Plots weten we waar de naam Hoher Gang zijn oorsprong vindt. De kwalificatie "Nur für Geübte" is wel degelijk op zijn plaats.
Eens de kam gepasseerd (+/- 1.800 m) gaat het bergaf verder richting Seebensee, terwijl we op onze linkerkant de Seebenalm (1.575 m) zien liggen.


Vervolgens wordt het laatste stuk aangevat, de klim naar de Coburger Hütte (1.917 m). Hier aangekomen wacht ons nog een verrassing. De Huttenwirt vraagt ons in alle ernst of we gereserveerd hebben. "Gereserveerd????". Daar heeft natuurlijk niemand van ons bij stilgestaan. Na enig over en weer gepraat en het tonen van de VBSF-lidkaart van Jan, krijgen we de Winterraum toegewezen. Een gezellige bijgebouwtje iets lager gelegen. Deze blijkt na inspectie een schot in de roos, ware het

Toni en Sam verpozen aan de Seebensee (1.657 m).

niet dat we een uurtje later het gezelschap krijgen van een gezin met twee kleine kinderen en een grote zwarte hond. Desondanks krijgen we een vrij goede nachtrust.

Dag 3:  Maandag 16 augustus 

Op het programma: het bereiken van de Knorrhütte (2.052 m). De tocht zal langs de Seebenalm (1.575 m) gaan, de Ehrwalder Alm (1.493 m) en de Hochfeldern Alm (1.732). Hierna gaat het richting Gatterl over de Feldernjoch (2.045 m).




Reeds mijmeren we over het hoogtepunt van onze trip, wanneer de hut 's avonds geteisterd wordt door een knetterend onweer. Met enige vertwijfeling wordt er ingeslapen, aangezien zowel verdertrekken als terugkeren vanuit de Knorrhütte bij slecht weer een hachelijke onderneming is.
Een moeizame nachtrust dient zich aan gelet op de overvolle en zeer warme lagerruimte met supersmalle matrasjes. Neem daarbij het zuchten, snurken, hoesten en winden van de circa 40 andere medeslapers op de lagerruimte, en je weet hoe laat het is!


Aan de start met de Seebensee op de achtergrond.

Knorrhütte

Dag 4:  Dinsdag 17 augustus 

Om 05.50 u is de spanning en de warmte niet meer houdbaar en ik roep de anderen uit hun lager. Na het vroege ontbijt staat iedereen klaar om er tegenaan te gaan.



Sam door de sneeuw

Ronny en Joppe zijn op komst

De tocht verloopt spoedig en vrij snel staan we aan Sonn Alpin (2.576 m). Nog een goede 400 meter stijgen, maar het moeilijke werk begint met een steile klim over losliggende stenen en grind. Een stap omhoog en een halve terug naar beneden...
De wonderen zijn de wereld nog niet uit: terwijl wij stapje per stapje behoedzaam en zwetend vorderen, komt een of ander onverlaat met zijn mountainbike aan de hand naar beneden gesukkeld. Wat die man bezield heeft, zal nog lang stof tot discussie opleveren. Wij zijn in ieder geval wat blij als we zwoegend aan de klettersteig kunnen beginnen.
Het laatste stuk vordert vlot maar eens op de kam gekomen, dienen warmere kledij bovengehaald te worden. De wind laat zich daar immers niet onbetuigd. Heel het team bereikt uiteindelijk de top na ongeveer drie uur hard labeur. Proficiat aan de kids die naar onze mening een prachtprestatie hebben neergezet.


Eén beeld zegt meer dan duizend woorden!

16:46 | 16:46 | jvt | jvt | | | Permalink | Permalink | Commentaren (0) | Commentaren (0) |  Facebook |  Facebook | |