06-10-05

Driedalentocht Oostenrijk

De "driedalentocht"
Trektocht Oostenrijk

© 2005 Marc Van der Schoot

De deelnemers:

Jan

Joppe

Marc

Ronny

Sam

Toni

Sander

De route:

Dag 1: van Wechelderzande (België)  naar Ötztal (Oostenrijk)
Dag 2: van Ötztal naar Pitztal
Dag 3: van Pitztal naar Kaunertal
Dag 4: van Kaunertal naar Ötztal
Dag 5: van Ötztal terug naar huis

Dag 1: van Wechelderzande naar het Ötztal

Donderdagochtend 21 juli 2005. 2.45 u: "Alea jacta est" ("de teerlingen zijn geworpen"). De wekker toont zich van zijn ongenadige kant. Veel te korte nachtrust, maar de gedachte aan de komende dagen doen ons snel uit onze bedstee springen. Kleren aan. Kleine kattewas, afscheid nemen van vrouwlief die lekker in het warme bed blijft. Nog een snelle blik naar de kleine slapende dochter, laatste rommel bij elkaar schrapen en daar gaan we!
3.25 u: Sam en ik komen aan bij Ronny. Joppe en Sander liggen al in hun slaapzakken in de wagen. Ronny's eega Hilde staat mee paraat om ons uit te zwaaien. Alles lijkt dik in orde, tot ik merk dat de wagen van Ronny 1 koplamp mist. Geen nood, ik zal Ronny wel tot in Längenfeld loodsen. Op naar Poederlee dus.
3.35 u: Poederlee: Toni en Jan stappen bij mij in. De vorige dag werd de bagage reeds goed gestapeld met medewerking van enkele "Franziskaners" (meegebracht van mijn verlof in Walchsee). Ook hier staat Jans eega Daisy mee buiten. Jongens, jongens, twee dames in nachtgewaad mogen aanschouwen. Mijn reis kan nu al niet meer stuk!
Na 400 vlotte kilometers worden de wagens wat bijgetankt (in Herentals was mijn poging om de bak nog volledig vol te gooien mislukt wegens een iets te ijverig vulpistool). Daar gebeurt een eerste aanval op onze gemoedsrust: volledig in trance van de komende avonturen tankt Ronny loodvrije benzine in plaats van diesel in zijn wagen! Enkele tankbeurten later blijkt het goedje meer dan voldoende verdund te zijn en lijkt dit euvel van de baan.
Het ochtendgloren dient zich aan. De reis verloopt verder zeer vlot, tot we in Aichelberg verrast worden door een flitsersteam. Een hele rij camera's!! Shit, shit, shit, we hebben het waarschijnlijk vlaggen! Bang afwachten maar... En ik wist maar al te goed dat je daar heel attent moet zijn!
12.45u: We vinden na ongeveer 850 km vrij makkelijk een parkingplaats in Lehn (Ötztal) aan de voet van de "Klettersteig Lehner Wasserfall". Na een gemoedelijke kennismaking met de familie Desmedt uit Wechelderzande (leren kenen via Internet), starten we deze mooie klettersteig, maar niet nadat Ronny ijlings naar de wagens moet terugkeren om zijn vergeten portefeuille te gaan halen.

Hieronder: foto's van de klettersteig.

De Klettersteig is een schot in de roos: iedereen geniet met volle teugen. Na een uurtje verder stijgen bereiken we de Stabele Alm (1.900 m).
Deze alm blijkt eveneens een schot in de roos. Slechts enkele zeer knusse lagers, geen andere trekkers, lekker eten en een gemoedelijke Oostenrijkse bediening. Een aanrader!
Na wat overleg met de oude heer des huizes blijkt de verdere tocht een haalbare kaart, hoewel de aanwezigheid van de kinderen in onze tocht toch steeds op wenkbrauwgefrons wordt onthaald.
Conclusie van de dag: prachtige klettersteig en schitterende alm. Voor herhaling vatbaar.

Tiroler Gröstl. Hmmmm....

Dag 2: naar het Pitztal

Vrijdagochtend 22 juli 2005. 9.15 u. Na een lekker en uitvoerig ontbijt (naar trekkersnormen toch), gaat de tocht verder. De doelstelling is het halen van de Riffelseehütte (weliswaar een stukje met het openbaar vervoer en misschien zelfs een kabelbaan). We passeren al snel de Innerberg Alm en stijgen verder naar de Woeckel-Warte (2.098 m). Vervolgens gaan we via de Hohe Eggen naar de Hauerseehütte (2.383 m).

Aan de Hauerseehütte

Hier in deze selbstversorgungshütte wordt ons een kop thee aangeboden. Ook hier maant de hüttenwirt ons aan tot voorzichtigheid met de kinderen. Al snel blijkt immers dat een moeilijkheid opdoemt: de normale weg is niet meer bruikbaar zodat we zelf onze weg opwaarts moeten zoeken. Dit blijkt geen lachertje en het wordt snel duidelijk dat de timing van deze dagtocht langer zal duren dan aanvankelijk gepland.

Na heel wat geploeter passeren we de Luibis Kogel (3.110 m) en beginnen dan aan een werkelijk zeer moeilijke afdaling.
De groep splitst zich in twee: Jan neemt de kop met Toni, Sander en Joppe. Daarna volgen Ronny, Sam en ikzelf. We spreken af om ons in Piösmes te hergroeperen. De groep van Jan komt ongeveer rond 17 u aan in Piösmes (1.391 m). Wij doen er een uur en een kwartier meer over en komen na bijna 9 uur stappen vermoeid aan in het Pitztal. Tot overmaat van ramp hebben we een verkeerde afsplitsing genomen en komen een dorpje verder uit, Stillebach. Na een kort GSM-overleg met Jan stappen we alsnog naar Piösmes. Het halen van de Riffelseehütte was al langer een onhaalbare kaart gebleken, zodat we wijselijk op zoek gaan naar een Zimmer. Wij vinden vrij snel een prima Gästehaus bij mevrouw Neururer en genieten van een lekkere douche en prima maaltijd in een nabijgelegen restaurantje. De zware dagtocht eist zijn tol, zodat er rond 21.30 uur al onder de wol wordt gedoken.
Conclusie van de dag: zeker niet voor herhaling vatbaar met kinderen.


Dag 3: naar het Kaunertal

Zaterdagdagochtend 22 juli 2005. 8 u. Opnieuw een heerlijk ontbijt en op de koop toe krijgen we inbegrepen in de verblijfsprijs een ticket voor de bus. Om 9 u nemen we de bus naar Mittelberg (1.736 m) en van daar gaat het vanaf 9.30 u richting Taschach Haus (2.434 m). Na amper twee uurtjes goed doorstappen bereiken we deze eerste halte.

Hier houden we een uurtje halt, zodat Jan zijn geteisterde voet wat kan verzorgen. Een verschrikkelijke blaar heeft een aanslag geplaagd op zijn hiel en het ganse zootje ziet er niet goed uit. Vervolgens gaat het richting Olgruben Joch (3.050 m), maar niet nadat we een verkeerde afslag nemen. Dit noopt ons om weer een stuk zelf onze weg te zoeken en een stukje Sexegertenferner te doen. Uiteindelijk steken we in de nabijheid van een Ombrometer een ijsvlakte over waarna we weer op de gemarkeerde pad terechtkomen.
Dit oponthoud kost uiteraard weer wat tijd, zodat we later dan gepland om 14.30 u op de Olgruben Joch staan.

Taschachhaus

Ook nu weer moet er een stevig stukje gedaald worden naar het Gepatsch Haus (1.925 m). Ook nu weer splitsen we ons op in twee groepen: Jan neemt Toni en Joppe op sleeptouw, ik ga rustig verder met Sam, Sander en Ronny. Bij onze aankomst aan het Gepatsch Haus, krijgen we van Jan, die een uurtje voor ons arriveerde, te horen dat de hut afgeladen vol zit (met onder andere Duitse soldaten en veel motards) en dat hij na lang aandringen de Winterraum toegewezen heeft gekregen. Zelfs het tonen van de mitgliederskarte van het Deutsche Alpenverein bracht amper zoden aan de dijk. Naar onze mening een aanfluiting van het huttenconcept: trekkers (zelfs met kids!) die moeten aandringen voor een slaapplaats in een hut!
Conclusie van de dag: het was andermaal zeer zwaar, en het Gepatsch Haus staat bij ons genoteerd als een te vermijden hut.

Dag 4: terug naar het Ötztal

De voorbije dag blijkt zwaarder dan verwacht te zijn geweest. Na overleg wordt dan ook besloten de verdere tocht via de Rauhekopf Hütte (2.731 m), Brandenburger Haus (3.274 m), Vernagt Hütte (2.755 m) en zo via Rofen naar Vent uit te stellen tot een van de volgende reizen. We stappen dus langs Gepatsch Stausee naar de bushalte aan het begin van dit meer (1.772 m). De bus brengt ons vervolgens tot in Landeck, waar we de trein nemen naar het begin van het Ötztal.
Vervolgens wordt de bus genomen naar Längenfeld. Ronny, Sander, Joppe en ik stappen van daar om 15 u nog een twintigtal minuutjes naar

de wagens en pikken Jan, Toni en Sam op om te gaan overnachten in Sölden. Ronny komt daar tot de pijnlijke vaststelling dat zijn GSM, waarvan hij dacht dat hij die in de wagen vergeten was, spoorloos is. Enfin, een goed Gästehaus in Sölden doet wonderen.

Dag 5: terug naar huis

Na een verkwikkende nachtrust wordt om 9.30 u de thuisreis aangevangen. Even wordt in Ehrwald nog halt gehouden om wat inkopen te doen, maar om 11.30 u gaat de definitief richting België. Ondertussen worden er voor 2006 reeds nieuwe plannen gesmeed. Het Lechtal maakt een goede kans om ons volgend jaar te mogen opwachten....


11:57 | 11:57 | jvt | jvt | | | Permalink | Permalink | Commentaren (6) | Commentaren (6) |  Facebook |  Facebook | |

28-01-05

Trektocht Zugspitze 2004 (Oostenrijk)

TREKTOCHT ZUGSPITZE  2004
© Marc Van der Schoot

Van Tendeloo
Jan en Toni (8 j.)

Van Gils
Ronny en Joppe (10 j.)

Van der Schoot
Marc en Sam (10 j.)

Vertrek:  Vrijdag 13 Augustus   

Maanden was er over gedroomd, gefantaseerd en naar uitgekeken. Menige pint was daarbij getapt en het vooropgestelde programma werd regelmatig aangepast. Het oorspronkelijk ruime deelnemersaantal slonk in de loop der tijd jammerlijk van 13 tot 6, maar een trouwe equipe van 3 vastberaden vaders bleef over!
En vandaag is het zover!
Jan en Toni (8 jaar) Van Tendeloo, Marc en Sam (10 jaar) Van der Schoot en Ronny en Joppe (10 jaar) Van Gils vertrekken op huttentocht naar de Zugspitz-Arena, in het bijzonder Ehrwald. Een trip van zo'n 760 km. Na een klein technisch mankement met de ruitenwissers van de wagen van Ronny, vakkundig door mij opgelost, kunnen we om 19.50 u aan Frituur "Greet" te Poederlee onder een zwaar bewolkte hemel onze veelbelovende reis aanvangen. De teerlingen zijn geworpen...

Dag 1:  Zaterdag 14 augustus

De reis verloopt voorspoedig ondanks een zwaar onweer tijdens de eerste twee uren van de trip, wat de Duitse Autobahn enigszins verraderlijk maakt. Een eerste halte wordt gehouden in het bekende Rasthof Hockenheim. Een lekkere koffie, annex fiks gepeperde tomatensoep worden daar door de blijvende onbemandheid van de kassa gratis genuttigd.
Een opdrogende baan doet de reis verder vlot vorderen, waardoor we om 03.15 u arriveren aan de Ehrwalder Zugspitzbahn (1.228 m). Net op tijd trouwens voor de wagen van Ronny die op enkele druppels diesel na quasi droog staat.
Na enig zoekwerk vinden we aan de kassa van de Zugspitzbahn een afdakje waaronder Jan en ik ons onder de blote hemel te ruste leggen in hun slaapzak, terwijl de Ronny en de kids de wagen als slaapplaats verkiezen.
Na een korte en allerminst verkwikkende slaap (of wat daarvoor moet doorgaan) worden we rond 7 u gewekt door voorbijrijdende bussen en jeeps. Hierdoor wordt al snel besloten om onze wagens te verplaatsen naar de plaats waar deze de komende vier dagen zullen verblijven.


Vervolgens beginnen we ons te preparen voor de vierdaagse tocht. De aangepaste kledij en de rugzakken worden klaargemaakt, de regenkledij wordt aangetrokken, een laatste boterham wordt achter de kiezen geduwd en de tocht kan beginnen.
Het weer is verre van schitterend, maar de hoop op beterschap is groot, al was het maar omdat Internet het beloofd heeft.

De planning is ambitieus: via de Wiener Neustädter Hütte naar de Hollentalanger Hütte en vervolgens via de beruchte "Brett" naar de top van de Zugspitze om daarna af te dalen via de Wiener Neustädter Hütte om zo terug aan onze wagens te arriveren.


Via de oude skipiste vorderen we naar de Georg Jägersteig, waar het echte en plezante werk begint. Het eerste stuk is zeer gemakkelijk, maar het stijgingspercentage is toch aanzienlijk.
Zoals steeds duurt het even vooraleer het goede ritme en de "juiste adem" gevonden wordt, zeker omdat de vaders alweer een jaartje ouder zijn geworden. Intussen heeft de regen gelukkig even opgehouden, maar de zon laat zich nog steeds niet zien.
Gaandeweg gaat de brede skiweg over in de kleinere paadjes om uiteindelijk uit te monden in de morenen, waar het steeds opletten geblazen is.

Na een halte bij de oude Stutze, nemen we jammerlijk genoeg een verkeerde doorstart, waardoor we midden in de morenen verzeild geraken. Enig tandengeknars is nooit ver weg.

Sam en Joppe weten wat stijgen betekent


De morenen

Sam wijst de verkeerde weg.

Na een uiterst lastige en gevaarlijke klauterpartij van een kwartiertje, waarbij Sam ten val komt en wegglijdt en nog net door Jan kan vastgegrepen worden, geraken we terug op het juiste pad. Eens de kam over, kan het laatste stuk over de rotsen naar de Wiener Neustädter Hütte beginnen. Een stevige wind is steevast onze partner. Het laatste stukje is voor ervaren bergwandelaars een makkie, hoewel voorzichtigheid altijd geboden is, zeker met kids.
En zo bereiken we rond 11.15 u de Wiener Neustädter Hütte op 2.209 m.


Wiener Neustädter Hütte

Het vroege uur van aankomst in deze uitermate knusse hut met zeer democratische prijzen, doet ons besluiten om, misschien tegen beter weten in, toch een poging te wagen om reeds op de eerste dag de top van de Zugspitze (2.965 m)te bereiken. De top van deze majestueuze berg verhult zich evenwel in een dichte mist- en wolkenmassa, dus we weten niet echt wat ons te wachten staat. Maar het enthousiasme haalt het andermaal van de fysieke mogelijkheden en het gezond verstand, dus weg zijn wij.


Op weg naar de klettersteig.

De ontnuchtering komt vrij snel. De combinatie van koude temperaturen, een zeer sterke wind, sneeuw, de naweeën van de veel te korte nachtrust en het ontbreken van handschoenen voor enkele deelnemers aan de tocht (volgend jaar zeker niet vergeten!) doet ons na een ruim uur klimmen besluiten om terug te keren naar de Wiener Neustädter Hütte. Niet zonder enige moeite worden de klimgordels aangegespt en ondertussen verliest Marc nog zijn drinkbus, die hij gelukkig meters dieper toch kan recupereren.


Joppe in Klettersteigactie

De afdaling kost ons opnieuw een ruim uur, maar eens terug in de warme Wiener Neustädter Hütte worden de krachten opgeladen om 's anderendaags de verdere de tocht aan te vangen. Iedereen is tevreden over de ervaring die vandaag werd opgedaan en over het feit dat we toch geen volledige namiddag hebben moeten stilzitten (daarvoor waren we zeker niet gekomen).
Na enig overleg en de capaciteiten van de kinderen indachtig wordt wijselijk besloten om toch maar de alternatief uitgestippelde tocht (Coburger Hütte - Knorrhütte - Zugspitzgipfel) af te werken. Daarvoor is het nodig om via dezelfde weg terug af te dalen en verder te trekken richting Ehrwald.

Dag 2:  Zondag 15 augustus 

Na een verkwikkende nachtrust in de koude maar gezellige slaapruimte van de Wiener Neustädter Hütte, wordt alles in gereedheid gebracht om af te dalen naar Ehrwald. Het ontbijt is sober, doch lekker.
Aanvankelijk is het droog weer, maar nog voor de eigenlijke start genomen wordt, begint het opnieuw te regenen. Stilaan ontstaat de vrees dat het wel eens een totaal doorregende reis zou kunnen worden.


Eens opnieuw aangekomen bij de oude Stutze, breekt de zon een eerste keer door het dichte wolkendek. Vanaf nu breekt een warme tot zeer warme periode aan.
Na de Georg-Jäger-Steig en de Ehrwalder Höhenweg laten we de Koppensteig voor wat ze is en volgen de Wettersteinlift, die ons recht tot bij de nieuwe Gamsalm brengen. Het spreekt voor zich dat hier opnieuw de nodige vitaminen worden opgedaan. De "Franziskaner" is nooit ver weg.
Hierna gaat de tocht verder naar Ehrwald-centrum (994 m), waar aan de drinkbron de Esbit-vuurtjes worden bovengehaald om de vacuüm verpakte bergsteigersrantsoenen met kokend water tot iets eetbaars om te toveren. "Tijd genoeg" denken we met z'n allen, want volgens de kaart dient de weg naar de Coburger Hütte zich als gemakkelijk aan.
Na de maaltijd volgen we de Alter Mühlenweg en nemen de richting Hoher Gang. Het eerste stuk vordert vlot door het bos. De hoogtemeters volgen elkaar in snel tempo op. Het volgende stuk verloopt iets moeizamer door morenen, maar wat ons daarna wacht had geen van ons verwacht. Een mooie klettersteig dient zich aan. Plots weten we waar de naam Hoher Gang zijn oorsprong vindt. De kwalificatie "Nur für Geübte" is wel degelijk op zijn plaats.
Eens de kam gepasseerd (+/- 1.800 m) gaat het bergaf verder richting Seebensee, terwijl we op onze linkerkant de Seebenalm (1.575 m) zien liggen.


Vervolgens wordt het laatste stuk aangevat, de klim naar de Coburger Hütte (1.917 m). Hier aangekomen wacht ons nog een verrassing. De Huttenwirt vraagt ons in alle ernst of we gereserveerd hebben. "Gereserveerd????". Daar heeft natuurlijk niemand van ons bij stilgestaan. Na enig over en weer gepraat en het tonen van de VBSF-lidkaart van Jan, krijgen we de Winterraum toegewezen. Een gezellige bijgebouwtje iets lager gelegen. Deze blijkt na inspectie een schot in de roos, ware het

Toni en Sam verpozen aan de Seebensee (1.657 m).

niet dat we een uurtje later het gezelschap krijgen van een gezin met twee kleine kinderen en een grote zwarte hond. Desondanks krijgen we een vrij goede nachtrust.

Dag 3:  Maandag 16 augustus 

Op het programma: het bereiken van de Knorrhütte (2.052 m). De tocht zal langs de Seebenalm (1.575 m) gaan, de Ehrwalder Alm (1.493 m) en de Hochfeldern Alm (1.732). Hierna gaat het richting Gatterl over de Feldernjoch (2.045 m).




Reeds mijmeren we over het hoogtepunt van onze trip, wanneer de hut 's avonds geteisterd wordt door een knetterend onweer. Met enige vertwijfeling wordt er ingeslapen, aangezien zowel verdertrekken als terugkeren vanuit de Knorrhütte bij slecht weer een hachelijke onderneming is.
Een moeizame nachtrust dient zich aan gelet op de overvolle en zeer warme lagerruimte met supersmalle matrasjes. Neem daarbij het zuchten, snurken, hoesten en winden van de circa 40 andere medeslapers op de lagerruimte, en je weet hoe laat het is!


Aan de start met de Seebensee op de achtergrond.

Knorrhütte

Dag 4:  Dinsdag 17 augustus 

Om 05.50 u is de spanning en de warmte niet meer houdbaar en ik roep de anderen uit hun lager. Na het vroege ontbijt staat iedereen klaar om er tegenaan te gaan.



Sam door de sneeuw

Ronny en Joppe zijn op komst

De tocht verloopt spoedig en vrij snel staan we aan Sonn Alpin (2.576 m). Nog een goede 400 meter stijgen, maar het moeilijke werk begint met een steile klim over losliggende stenen en grind. Een stap omhoog en een halve terug naar beneden...
De wonderen zijn de wereld nog niet uit: terwijl wij stapje per stapje behoedzaam en zwetend vorderen, komt een of ander onverlaat met zijn mountainbike aan de hand naar beneden gesukkeld. Wat die man bezield heeft, zal nog lang stof tot discussie opleveren. Wij zijn in ieder geval wat blij als we zwoegend aan de klettersteig kunnen beginnen.
Het laatste stuk vordert vlot maar eens op de kam gekomen, dienen warmere kledij bovengehaald te worden. De wind laat zich daar immers niet onbetuigd. Heel het team bereikt uiteindelijk de top na ongeveer drie uur hard labeur. Proficiat aan de kids die naar onze mening een prachtprestatie hebben neergezet.


Eén beeld zegt meer dan duizend woorden!

16:46 | 16:46 | jvt | jvt | | | Permalink | Permalink | Commentaren (0) | Commentaren (0) |  Facebook |  Facebook | |

24-12-04

Affiche 2004


 


16:02 | 16:02 | jvt | jvt | | | Permalink | Permalink | Commentaren (0) | Commentaren (0) |  Facebook |  Facebook | |